از وقتی بچه بودم یادمه همیشه این جمله رو از هر کسی می شنیدم که:خدا بزرگه ، خدا مهربونه ، خدا خودش گناه های مارو می بخشه و اونقدر از رحمت خدا شنیده بودم که افکارم به سمتی گرایش پیدا کرده بود که دیگه تصور می کردم مهمترین وظیفه ام توی این دنیا ادای حق الناس و حق النفسه و حق الله رو خدا خودش می بخشه!(واسه همین هم بود که از نماز نخوندنم هراسی نداشتم!
)
و مدتها بود که اصول زندگیم رو بر همین اساس بنا کرده بودم که چند روز پیشا یه دفعه به یه آیه از قرآن رسیدم که بعد از خوندنش...
«...وَ لا یَغُرَّنَّکُم بِاللَّهِ الْغَرُورُ»(فاطر/5)(و مبادا شیطان فریبنده (از قهر و انتقام حق) به (عفو) خدا مغرورتان گرداند.)
یعنی یکی از فتنه های شیطان همینه که ما رو به رحمت خدا امیدوار می کنه و راه فساد و تعدی و تجاوز رو برامون باز می کنه و هر کار بدی رو که می خوایم شروع کنیم ، اول از همه یه مهر تأیید روش میزنیم و می گیم : رحمت خدا بی انتهاست و فرصت برای جبران زیاده ، اینطوری اون حس عذاب وجدان خودمون رو هم سرکوب می کنیم و خیلی راحت خودمونو توجیه می کنیم که درسته که این کار بده اما حالا این یه بار عیبی نداره ، جوونیم و هزار آرزو...خدا خودش ارحم الراحمینه!
اما غافل از اینکه خدا همون جوری که ارحم الراحمینه ، اشدالمعاقبین هم هست و هر کس را دقیقاً مانند عملش کیفر می کند ، چونکه خودش گفته:
«مَنْ عَمِلَ سیِّئَةً فَلا یجْزَى إِلا مِثْلَهَا...»(غافر/40)((و بدانید که) هر کس کار بدى (در دنیا) کرده (آنجا) الاّ به مثل آن مجازات نشود)
«...مَن یَعْمَلْ سوءاً یجْزَ بِهِ ...»(نساء/123)(هر آن که کار بد کند کیفر آن را خواهد دید)
خدایا!گناهان ما رو ببخش چونکه از روی جهلمونه نه از روی غرور و عناد!
خدایا!خودت بهمون ایمان و معرفت بده تا با بینشی درست بنده ات باشیم!
